Hugo Brandt Corstius is geen bioloog, maar wil wel heel graag eenzelfde fout maken als Darwin en Wilson en Slijper. Deze drie biologen schreven prachtig over wurmen, mieren en walvissen. Maar ze maakten zich gehaat door een laatste, revolutionair en opzienbarend, hoofdstuk.Darwin vond de evolutie van diersoorten uit. Maar zijn toevoeging dat ook de op zijn achterpoten staande mens een product van biologische evolutie is, was tegen het zere been van die tweepotige apenneef. Wilson schreef een dik en spannendboek over mieren. Later trapte hij velen op hun tenen toen hij stelde dat mensen instinctieve machientjes zijn. Slijper bestudeerde het tegendeel van de mier, de walvis. Hij was een zeer gewaardeerd bioloog, totdat hij beweerde dat niet alleen de walvis maar ook de mens het slachtoffer wordt van zijn overdadige omvang en als soort eerder verdwijnt dan mieren en muizen. Slijper werd in de kranten aan stukjes gehakt zoals hij dat met walvissen deed.Brandt Corstius gelooft net als Darwin en Slijper dat de mens een product is van de evolutie, die het korter op aarde uithoudt dan mier of muis. Maar dat maakt de mens niet tot een machine. De mens, uitvinder van vliegtuigen, gedichten, computers en muziek, is een bijzondere diersoort. Niet vanwege een onzichtbare god. Maar vanwege zijn onzichtbare communicatie. De mens is de soort die zonder lichaam blijft voortbestaan. Niet in de hemel maar op onze eigen planeet. Hoe? Dat legt Brandt Corstius in een laatste hoofdstuk uit: ‘U zult mij niet geloven. Maar over vijftig miljoen jaar zullen uw lichaamloze nakomelingen dit boek lezen, zonder het te hoeven aanraken, en mij gelijk geven.’ Hugo Brandt Corstius (1935) is wiskundige en taalwetenschapper. Uit een recente uiteenzetting van zijn eigenzinnige theorie over het bewustzijn bleek al zijn liefde voor de menselijke geest. Met Mensenarm Dierenrijk openbaart zich nu ook zijn liefde voor het beest.